Scenariusz dla trzech aktorek

„Tak całkowicie nowatorski w teatrze to nie jestem, gdyż wówczas musiałbym robić coś takiego, by każdy widział, że jestem nowatorem absolutnym, na przykład wstawić dwóch gejów do gorzejącej trumny lub wieszać aktorów na drzewach jak ręczniki kąpielowe ala zegarek na drzewie (Salvadora Dali). Sztuka musi mieć zawarte tempo wewnętrzne i treść dającą publiczności możliwość różnych asocjacji, przeskoków myślowych" – tak pisze Schaeffer o swojej sztuce.

Niezbywalnym elementem tej sztuki jest jednak niezwykłość przedstawianego świata, poczucie humoru i komediowość zderzających się ze sobą sekwencji, a także wielowarstwowość wypowiedzi żąglująca poczuciem absurdu, wzruszeniem i śmiałością przesłania filozoficznego z jednoczesnym pochyleniem się nad losem człowieka, który stawia sobie za cel życie twórcze, odrzucające wygodne schematy, szukające błyskotliwych, nowych rozwiązań bez względu na cenę jaka przychodzi zapłacić.